سرباز وطنsarbaz-e-vatan

دیگر خبری از او ندارم . لذا شتابزده و نگران به موبایلش زنگ زدم جوابی نشنیدم ، یعنی پیام دستگاه مشترک مورد نظر خاموش است را دریافت کردم، نگرانیم بیشتر شد . به دوست مشترکمان زنگ زدم  دیدم ایشان نیز بی خبر و غافل از حال دوستمان است. باز نگرانیم دو برابر شد. از یک طرف ناراحت حال دوست بیمارم شدم و از طرفی نگران حال خودم ، به خودم نهیب زدم آخه مرد حسابی چطوری اسم خودت را میگذاری آدم؟ آخه به تو هم میشه گفت بنده خدا؟ تو بیشتر بنده نان ومعاش و شان و منزلت اداری و دنیایی هستی . تا کی غفلت از پدر، مادر، برادر و خواهر، دوست و همکار و همسایه ؟ جواب این غفلتها را چگونه و با چه رویی خواهی داد ؟  تو چگونه در درگاه  خدا حاضر میشوی در حالیکه هر روز روزت پر از کوتاهی و غفلت است؟ با ناراحتی و شرمندگی با خانواده دوست بیمارم تماس گرفته و خوشبختانه خبر بهبودی نسبی دوست و همکارم را دریافت کرده و با شرمندگی دو چندان از همسرش خداحافظی کردم .

بهترین جایی که میتوانستم پناه ببرم مسجد بود و تقاضای عذر و بخشش از درگاه خداوند رحمان و رحیم ، پس بی درنگ به سوی مسجد روان شده سر به آستان پروردگار گذاشته و نقاضای بخشش کردم.