برای نوروز
به نام خداوند هستی بخش جانها
برای حسن ختام پستهای سال نود و سه به دنبال موضوع و سوژه ای بودم .مطلبی و جملاتی درخور شان و جایگاه روزهای پایانی سال جاری و آغازین سال نو، سالی که با بیداری طبیعت جاندار از رخوت و خواب نه چندان زمستانی! در پیش روست. خواستم از قدمت نوروز و پیدایش و چگونگی برگزاری آن در ایران باستان و جای جای میهن ما ایران و خاصه گیلان و ولایت ما بنویسم . اما آنقدر مطالب ریز و درشت در مکتوبات مجازی و غیر مجازی در دسترس است که مرا و دیگران را نیازی به بازنویسی و باز نشر آنها نیست.
اما برآن شدم تا این فرصت را مغتنم شمرده خویش و مخاطبین را به مهربانی و مودت دعوت کنم. مودت ، مهربانی ،عشق ورزیدن و تکریم همسر ،فرزندان، پدر و مادر، خواهر و برادر، دوست ،همکار، همسایه و همشهری، هم کیش و هم دین و خلاصه همنوع و هرکه با آنها در تعامل و ارتباط هستیم. فرقی نمیکند این ارتباط عاطفی، کاری، اجتماعی و اقتصادی و سیاسی و... است یا غیر از آن.بیایم بهار و سال نو را بهانه کرده و رویه ها و رویکردهای خود را بهینه نموده و انرژی و توان خود را مصروف جذب همه آنهایی کنیم که نامشان لیست شد. باور کنیم که جذب کردن و محبت کردن به دیگران به مراتب کم هزینه تر و آسانتر است از دفع کردن و رنجاندن آنها. بیاییم برای امتحان هم شده کسانی را که در سال جاری و سالهای قبل از ما رنجیده خاطر هستند به تبسمی میهمان کنیم و گلهای محبت در دلهایشان بکاریم . آن وقت خواهیم دید آن همه انرژی که برای دشمنی و دفع آنها صرف کرده ایم بیهوده صرف شده و با نصف آن انرژی و توان موفق به جذب دوستان رنجیده خاطر خواهیم شد. محبت کردن، کمک کردن به موفقیت دیگران، کمک به راه انداختن چرخ زندگی به مراتب آسانتر و لذت بخش تر از دشمنی کردن، سد راه موفقیت دیگران شدن و در نهایت چوب لای چرخ زندگی دیگران گذاشتن است.
بیاییم به خودمان قول بدهیم که از فردای آغاز سال نو به همه لبخند بزنیم و مهربانی کنیم و تنها هدف ما کمک به موفقیت همه کسانی که دور بر ما در تلاش هستند باشد. انشاءا...